Ik dacht dat ik gewoon ouder werd. Maar toen veranderde een val van zes treden alles.
Als je ooit om 3 uur 's nachts wakker bent geworden met brandende voeten, alsof ze in een vuur werden gehouden...
Heb je ooit aan een winkelwagen moeten klampen om de supermarkt te overleven, terwijl je bad dat het gezoem van de stekende "mieren" eindelijk zou ophouden...?
Dan ken je vast wel dat verlammende gevoel van angst waar ik het over heb.
Jarenlang was dit mijn realiteit. Het begon als een lichte tinteling, daarna werd het een constant brandend gevoel. Al snel werden mijn tenen gevoelloos. Elke stap werd een risico.
Ik was bang om de trap af te lopen, van een stoeprand af te stappen of gewoon mijn evenwicht te verliezen in mijn eigen huis.
Mijn wereld werd steeds kleiner. Ik stopte met wandelen met mijn vrouw. Ik kon niet lang genoeg staan om een fatsoenlijke maaltijd te koken. Als mijn kleinkinderen op bezoek kwamen, moest ik ze vanaf een stoel gadeslaan, gevangen in mijn eigen lichaam.
Toen kwam de val.
Het was een perfecte zomeravond bij de honkbalwedstrijd van mijn kleinzoon Leo. De wedstrijd was afgelopen en ik liep de metalen tribune af. Mijn voeten waren zo gevoelloos dat ik de rand van de trede niet voelde. Ik stapte in de lucht.
Ik viel zes treden naar beneden, voor de ogen van honderden mensen. De schok, het geschreeuw, de pijn – niets was zo erg als de pure angst in de ogen van mijn kleinzoon. Terwijl de ambulancebroeders me overeind hielpen, fluisterde hij: "Opa, waarom voel je je voeten niet meer?"
Die avond stelde een specialist de diagnose die mijn wereld op zijn kop zette: de toestand van mijn voeten was gevaarlijk. Zonder significante verbetering liep ik het risico op verdere valpartijen en andere ernstige complicaties.